Britt en het einde van de wereld

Gepubliceerd in TV door
the walking dead

Kwijlende, grommende en kreunende zombies, brandende gebouwen en vuile, verwilderde mensen. Wantrouwig en angstig dwaalt een groep overlevenden door de straten, machetes en pistolen voor zich uit gestoken. Schichtig kijken ze om zich heen. Wat ze niet weten is dat een straat verder, in wat ooit een rustige woonwijk was waar je kroost onbewaakt kon buitenspelen, een gigantische meute hersendoden hen opwacht, het bloed rond hun mondhoeken nog glimmend en vers.

Aan de andere kant van de wereld. Een duo verschanst zich tussen de bomen terwijl een kleine groep levende doden hen nietsvermoedend voorbij wandelt. Wanneer ze de kans krijgen, sluipen ze stilletjes dichterbij, enkel gewapend met een schroevendraaier en een lege pen. Hij was in een vorig leven een chauffeur, zij assistente van een rijke CEO. De CEO was een van de eerste slachtoffers tijdens de zombie apocalyps. Hij stond in de file te wachten wanneer paniek uitbrak. De ramen van zijn dure Mercedes waren blijkbaar toch niet dik genoeg. Oeps. 

Oké, nee. Terug naar de echte wereld. Terug naar de wereld waar zulke dingen enkel gebeuren op een TV-scherm en waar ik heel erg excited word als er een nieuwe aflevering van The Walking Dead wordt uitgezonden. Gisteren (en in Amerika eigenlijk al 1 dag vroeger) was het zover: een nieuwe aflevering, nieuwe zombies, meer vechten en meer bloed. Hoera! Ik kreeg de kans om een “exclusieve” screening mee te maken van de aflevering (opm.: ik mocht ze exact een uur voordat ze op TV werd uitgezonden, bekijken). De locatie was indrukwekkend versierd: ledematen hier en daar, het geluid van grollende zombies en knap gemaquilleerde walkers. Ik was er altijd van overtuigd dat ik een badass zou zijn wanneer het zombievirus zou uitbreken, dat ik stoer zwaaiend met een katana mijn makkers zou redden van een bloederige dood. Maar wanneer ik gisteren die huiveringwekkende klanken hoorde van bloeddorstige zombies, moest ik het toegeven: ik zou waarschijnlijk eerder tot de breindode meute behoren, dan dat ik de nieuwe Michonne word.

Screening The Walking Dead FOX

screening The Walking Dead s06e09

Maar waarom die fascinatie met het einde van de wereld? Waarom genieten van een film waarin zombies een hulpeloze jongeman achterna zitten op de tonen van zenuwslopende muziek? Waarom uitkijken naar een nieuwe aflevering van een serie waarin jongeren moeten vechten om te overleven in een verlaten wereld? Hoe lang verkondigt de mensheid al dat de wereld zal vergaan? Is het niet in het jaar 2000, dan wel 2012. En als dat mislukt, dan verzinnen we wel een of ander virus. Alvast een spoiler: ik ga geen wetenschappelijke verklaring geven voor onze liefde voor het overleven en onze belangstelling voor chaos en ruïne. Echter, als jij die vraag wél kan beantwoorden, voel je vrij om hieronder even te preciseren waarom het zo’n voldoening geeft om zombiehoofden te zien rollen.

Ik heb het al vaker gehad: een verdwaalde gedachte, een plotse bedenking. “Wat als er nu, op dit moment, een zombie apocalyps uitbreekt? Hoe gesch*ten ben ik dan?” En niet toevallig sta ik dan net in de file, aan te schuiven tijdens de solden of op een drukke trap op school. Maar ja, stel je voor. Wat als? Enkel gewapend met een smartphone die binnen enkele uren geen zak meer waard is en wat potloden waarmee ik met een beetje mazzel een oog of twee zou kunnen uitsteken. Ik gok op dertig minuten voordat ik me bij de strompelende horde mag voegen.

Na The Walking Dead, waarin de zombie kill toch zeker op meer dan 250 staat en mensen gevaarlijker worden dan onze bijtgrage vrienden, heb je nog The 100. Geen zombies, geen ledematen die worden afgehakt nadat je gebeten bent. Wel een radioactieve aarde en jongeren uit de ruimte. Een hele tijd geleden ontdekte ik de serie toevallig op Tumblr en een paar dagen later was ik verslingerd. Prompt bombardeerde ik ze tot een van mijn favoriete series, ooit. Straffe woorden? Ja, maar nog straffer is de manier waarop the 100 geschreven is. Het plot bevat genoeg twists en turns om je op het tipje van je stoel te houden en de personages zie je elke aflevering meer evolueren. De diverse persoonlijkheden en talloze manieren waarop ze botsen, ruzie maken, verliefd worden of opkijken naar elkaar zijn realistisch en fascinerend. Het einde van de wereld vond in deze serie bijna 100 jaar geleden plaats, en de 100 jongeren die terug gezonden worden naar de aarde (na verschillende decennia in de ruimte) krijgen de kans om een nieuwe wereld te creëren. Maar de aarde is niet zo onbewoond als ze dachten, en wat volgt is het ene conflict na het andere met the grounders.

We zijn dus verslaafd aan het idee van het einde, het leven als een doodlopende straat. Noem het ontsnappen, ontspannen of breinloos entertainment, het blijft geweldige TV. Maar als er ooit een virus uitbreekt, of het einde van de wereld kondigt zich aan, dan heb ik mijn punchline al gevonden: “they’re screwing with the wrong people”. 

 


Meer weten over de secret screening van Telenet en FOX ? Een volledig verslag lees je op KittyBlossom.

16 februari 2016
/
Vorig artikel Volgend artikel

1 Comment

  • Reply Tessa

    Ik denk dat wij nog wel een zalig survival duo zouden zijn. En anders gewoon de 2 meest asociale, awkward walkers ooit! ;D

    16 februari 2016 at 22:07
  • Laat iets achter