Attachments van Rainbow Rowell

Gepubliceerd in Boeken door
attachments

Hij is een IT-medewerker, zij een filmrecensente voor de krant The Courier. Zijn job is ervoor te zorgen dat werknemers geen persoonlijke mails sturen via het account van het bedrijf. Wanneer een e-mail verzonden wordt die verboden woorden bevat, komt die automatisch bij Lincoln terecht. Zijn job is om ervoor te zorgen dat de werknemer in kwestie een waarschuwing krijgt en zulke mails in de toekomst niet meer verstuurt. Wanneer Beth regelmatig persoonlijke mails uitwisselt met haar beste vriendin, Jennifer, krijgt Lincoln ze allemaal te lezen. En voor hij het weet valt hij als een blok voor een van de vrouwen. 

Aanvankelijk bevindt Lincoln zich in een ietwat uitzichtloze situatie: hij woont thuis, heeft net een pijnlijke break-up achter de rug en heeft een job die hij haat. Wanneer hij de mails van Beth en Jennifer steeds vaker terugvindt in zijn folder, begint hij toch net iets meer te genieten van zijn nachtshift. Lincoln is een ontwapenend personage. Hij is groot, breed en lief en wordt beschreven als knap en charmant op een ongemakkelijke, stuntelige manier. Very lovable, dus. Beth is een gevatte vrouw met een geweldig gevoel voor humor en de uitwisselingen met haar vriendin zijn vaak erg sarcastisch en heel grappig. En zo dacht Lincoln er duidelijk ook over. Hij noemt het ‘liefde op het eerste gezicht, voor het eerste gezicht’.

Het eerste boek dat ik van Rowell las, was Eleanor & Park, een boek waar ik ontzettend van genoten heb en in ongeveer een week heb uitgelezen. Het was voor mij dan weer net iets moeilijker om mezelf te laten meeslepen met dit verhaal. Hoewel de personages leuk, realistisch en enorm likeable waren, was ik minder betrokken bij hun verhaal. Ik bedacht me niet plots, “hoe zou het gaan met Lincoln en Beth, ik ga even verder lezen!”, zoals ik had met Eleanor & Park. Ik wilde niet zo snel mogelijk doorlezen om te ontdekken wat er zou gebeuren op de volgende pagina. Maar hoe komt dat dan? De schrijfstijl van Rainbow Rowell kan me telkens weer bekoren en haar verhaallijnen bevatten voldoende kleine “oh my god”-momentjes. Ik denk dat mijn emoties afgeremd werden door de constante wisselwerking tussen Lincoln’s gedachten en de mails van Beth. Wanneer hij Beth’s mails aan het lezen was, krijgt de lezer ze ook voorgeschoteld. En hoewel ik meestal wel benieuwd was naar wat ze te zeggen had, vond ik Lincoln’s hoofdstukken toch aangenamer om te lezen.

De mails die tussen Beth en Jennifer verstuurd werden, kwamen voor mij soms onrealistisch over. Schrijf je echt een mail naar je beste vriendin alsof je een roman zou schrijven? Toegegeven, het zijn twee journalistes, maar zouden ze niet een tikje nonchalanter schrijven in het echte leven? Zouden de mails dan niet meer herkenbaar zijn en zou je je dan niet iets meer verbonden voelen met de schrijfsters ervan? Verder vond ik de schrijfstijl, humor en verwijzingen naar films en muziek geweldig. Zou ik het boek aanraden? Ja, want het einde greep me toch een beetje naar de keel en er waren verschillende twists and turns die me konden overhalen toch een extra hoofdstukje te lezen voor het slapengaan.

Met een dromerig hoofdpersonage zoals Lincoln (wat zien sommige vrouwen toch in personages zoals Mr. Grey?!) is ‘Attachments’ zeker geen cheesy office romance en hopeloze romantici zullen zich zeker kunnen vinden in dit speelse, humoristische liefdesverhaal.

 

“Do you believe in love at first sight?”
He made himself look at her face, at her wide-open eyes and earnest forehead. At her unbearably sweet mouth.
“I don’t know,” he said. “Do you believe in love before that?”

27 februari 2016
/
Vorig artikel Volgend artikel

Laat iets achter

Lees meer: