4 horrorfilms waar ik (net niet) van wakker lag

Gepubliceerd in Film door
Insidious demon behind Josh

Ik hou van horrorfilms. Waarom? Simpel: het nagelbijten, de spanning, de zenuwen en het onbehaaglijke gevoel achteraf. Mijn eerste horrorfilm zag ik toen ik acht jaar oud was. Ik wilde bewijzen dat ik het aandurfde en plofte op de zetel om The Ring te kijken. Bibberend. Verstopt achter een kussentje. Maar nadien was ik hooked. Toen ik twaalf jaar werd, nodigde ik mijn vriendinnetjes uit om samen een film te zien. Welke film ik uitkoos? The Sixth Sense. Achteraf gezien heb ik misschien een paar van die elfjarige meisjes permanent getraumatiseerd, terwijl ik geamuseerd “I see dead people” mee fluisterde.

Op de middelbare school werd ik dé persoon om raad aan te vragen als het op horrorfilms aankwam. “Hé, Britt. Ken je nog een goede enge film?” En op schoolreis naar Berlijn lachte ik me een breuk met de angstige kreten die in de trein weerklonken wanneer ik mijn klasgenoten Hostel liet kijken op mijn draagbaar DVD-spelertje. Maar een echte goede horrorfilm kom je niet zo vaak tegen en bovendien: een film die ik goed vind, vindt iemand anders misschien verschrikkelijk slecht. Het zit allemaal in de beleving.

Mijn favoriete horror regisseur is James Wan. Een tovenaar, een genie, een getalenteerd verteller van griezelverhalen die telkens de haren in je nek overeind doen komen. Mijn favoriete horrorfilm? Insidious. Ik hou ervan hoe Wan met zijn muziekkeuze, de manier van filmen en beeldcompositie telkens weer knipoogt naar horrorfilms van de jaren 70. Toon me een reeks films die ik nog nooit zag en ik haal er meteen de James Wan-film uit.

Maar welke films zijn me nu echt het meeste bijgebleven? Aan welke scenes heb ik nog het vaakst teruggedacht of net krampachtig uit mijn herinneringen proberen verbannen?

4. The Visit (2015)

Twee kinderen bezoeken hun grootouders. Belangrijk: ze hebben die oude rakkers nog nooit in hun leven gezien en hebben ook geen idee hoe die mensen eruit zien. Mijn eerste gedachte: welke moeder stuurt haar kinderen helemaal alleen naar mensen die ze niet kennen en die zij zelf al in tijden niet meer gezien heeft? Maar oké, ik geef toe dat het wel een goed recept is voor een horrorfilm. En dat was het ook. De film krijgt een wending die je niet verwacht (of die ik alleszinds niet verwacht had) en zit tjokvol jump scares en momenten die je kippenvel bezorgen. De meningen over de film zijn enorm verdeeld. Zo was mijn gezelschap waarmee ik de film keek helemaal niet overtuigd. Volgens hem een eerder “flauwe poging” van M. Night Shyamalan (regisseur van The Sixth Sense) tot een griezelige film en vrij voorspelbaar. Maar oordeel vooral zelf, als je durft.

3. Evil Dead (2013)

Veruit een van de goorste, meest bloederige films die ik ooit gezien heb: de remake van Evil Dead van Sam Raimi. Bij het maken van deze horror flick zijn er ongetwijfeld tientallen liters nepbloed vergoten en heel wat stembanden geforceerd. In de cinemazaal zag ik heel wat meisjes zich verstoppen achter hun sjaal of hun jas. Er zijn heel wat momenten in deze film waarbij je maag zou omdraaien en de adrenaline door je aders giert. Een fantastische en geslaagde remake, vind ik zelf. Ik heb de film ondertussen al vier keer opnieuw bekeken en hij verveelt nooit. Als je van een beetje gore houdt, tenminste. Opgelet: deze scene is niet voor gevoelige kijkers 😉

2. It Follows (2014)

Ik zeg het niet gauw, maar deze film heeft me nachtmerries bezorgd. Nog nooit heb ik in een cinemazaal gezeten en in het midden van een horrorfilm gefluisterd: “waarom, waarom hebben we deze film gekozen? Waarom?” Op zich is de film geen cinematografisch meesterwerk en het verhaal is niet zo ingenieus als dat van The Others of The Sixth Sense, maar gewoon deze gedachte: “iets” dat je achtervolgt, overal waar je gaat en dat elke gedaante kan aannemen. Er is geen ontkomen aan en je weet nooit vanwaar het komt, hoe het eruit ziet en wanneer het zal verschijnen. Zenuwslopend, toch? Ik was op van de zenuwen na deze film en was zeker tot een week nadien nog heel jumpy. Opnieuw verschillen heel wat mensen hier van mening: sommigen vinden het een flauwe film en het verhaal maar “gewoontjes”.

1. Insidious (2010)

En op nummer een mijn all-time favourite: Insidious. Het beste werk van The Horrormaster himself, James Wan. Over deze film heb ik werkelijk niemand van mijn (soms meer kritische) horrorminnende vrienden een slecht woord horen zeggen. Het is een meesterwerk. De jump scares, het verhaal, de make-up, alles is perfect. En de muziek is een van de belangrijkste redenen waarom ik deze film prompt gebombardeerd heb tot mijn absolute favoriet in het horrorgenre. De muziek van Tiny Tim, die je kan horen in onderstaande filmpjes, lijkt wel gemaakt voor deze film. Griezelig, onheilspellend en verrassend. De film kreeg ook al twee sequels, waarvan de derde niet door Wan zelf geregisseerd is en dat merk je. Niet slecht, maar de eerste blijft de absolute must watch. Het tweede filmpje hieronder is trouwens mijn favoriete scene ooit in de geschiedenis van horror. Misschien wel een straffe uitspraak als je kleppers zoals The Exorcist, The Blair Witch of Poltergeist overweegt. Maar ik blijf er bij: beste. scene. ooit.


 

 

bron foto

1 mei 2016
/
Vorig artikel

Laat iets achter

Lees meer: