waarom de herfst mijn favoriete seizoen is

Gepubliceerd in Persoonlijk door
20151026_162405

Een jaar is opgebouwd uit 365 dagen, 8760 uur en heel wat fijne periodes en feestelijke dagen om naar uit te kijken. Je verjaardag, Kerstmis, Sinterklaas. Waar ik elk jaar naar uit kijk? De maand oktober. Het zachte begin van de herfst, de kleurrijkste maand van het jaar. De straten kleuren bruin, oranje, rood en geel en de laatste maanden van het jaar worden aangekondigd met het dwarrelen van bonte blaadjes. Lees meer

3 november 2015
/

fictie // de laatste trein (5)

Gepubliceerd in Schrijven door

Terwijl ik mezelf een weg baande tussen de scherpe takken en stekelige struiken, besefte ik dat ik mijn tas op de trein vergeten was. Verdorie. Ik hoorde de man in de verte nog steeds lachen, wat betekende dat hij opnieuw uit de trein was gestapt. Achtervolgt hij me? Ik begon sneller te lopen en onderweg raakte ik ergens mijn sjaal kwijt. Of hij nu was blijven hangen aan een tak of dat ik hem weg gezwierd had omdat hij me hinderde, herinner ik me niet meer. Het enige wat is me is bijgebleven is de pure angst en de adrenaline die door mijn aders pompte.

Het gekakel kwam angstaanjagend snel dichter bij, wanneer ik plots op een open plek terecht kwam. Een klein speeltuintje. De oude, krakende schommel werd langzaam heen en weer geduwd door de hevige, bijtende wind, wanneer ik achter me de bladeren van de struiken hoorde ritselen. Geen gekakel meer, maar een onheilspellend gegiechel. Wat is er in godsnaam aan de hand?

De vreemde man kwam erg dichtbij wanneer hij plots uit de struiken kwam. Zijn verschijning was als een verschrikkelijke geur die je van je adem ontneemt. Zijn gezicht, ogen wijd en krankzinnig en zijn mond opengesperd als een gapend zwart gat, was afgrijselijk en deed al mijn haren overeind komen. Mijn eerste instinct was heel snel weg rennen, tot ik niet meer kon en tot ik zijn vreemd gegiechel niet meer kon horen. En wanneer ik me omdraaide om het op een lopen te zetten, werd het plots muisstil. Lees meer

31 oktober 2015
/

fictie // de laatste trein (4)

Gepubliceerd in Schrijven door

Vijf minuten later zat ik nog steeds naar het zwakke licht te staren. Ik durfde niet verder in de trein gaan om personeel te zoeken (wie zou ik tegen komen?) en ik durfde ook niet naar buiten gaan (want wie zou ik tegen komen?). Mijn vastberadenheid om binnen te blijven, ook al was het binnen minstens even koud als buiten, werd al snel heel wat minder toen ik plots geluiden hoorde in de wagon waar ik net vandaan kwam.

Het klonk als gestommel, alsof iemand gevallen was, zich opnieuw rechtte en terug neerviel. Ik durfde niet gaan kijken. Al was het een oud dametje dat zich had bezeerd, ik zat aan mijn stoel genageld. Mijn gsm had het ondertussen begeven en ik wist niet waar ik was. Dat was voor mij voldoende reden om niet op zoek te gaan naar meer problemen. Het gestommel hield even snel op als dat het begonnen was. Ik zat opnieuw in volledige stilte voor me uit te staren, te vloeken dat ik op vrijdagavond vastzat in een of andere spooktrein.

Ik had net mijn flesje water uit mijn tas genomen toen de lampen in de wagon begonnen te trillen. Een soort onheilspellend, elektrisch gezoem. Ik had mezelf nog maar net gerustgesteld met de gedachte dat zulke dingen enkel in films gebeuren, wanneer de lichten een voor een uitvielen. De verste lamp begaf het eerst, en zo de tweede tot heel de wagon gehuld was in complete duisternis. Al mijn zintuigen stonden meteen op scherp en ik was ongerust, bang en heel erg geschrokken. Ik besloot me te focussen op het licht buiten. De moordende stilte was nog steeds niet onderbroken, wat me toch een beetje geruststelde. Lees meer

26 oktober 2015
/

fictie // de laatste trein (3)

Gepubliceerd in Schrijven door

Het was de laatste trein van de avond en ik had nog geen enkel teken van leven gezien. Geen conducteur, geen knorrige medepassagier, enkel het verontrustende geknars van de scharnieren tussen de wagons en het geratel van de raampjes. Hoewel de trein bij het instappen snikheet aanvoelde, merkte ik dat het steeds kouder werd binnenin. De ramen waren na een kwartiertje niet langer beslagen en ik zag bijna mijn dampende adem als een kleine rookwolk uit mijn mond komen. Als kleine meid deed ik dan altijd alsof ik een sigaret rookte. Theatraal zou ik de rook uitblazen, terwijl ik met de nodige flair mijn onzichtbare sigaret tussen wijs- en middelvinger hield. Lees meer

22 oktober 2015
/

Advies voor jonge schrijvers

Gepubliceerd in Persoonlijk door
 “I have advice for people who want to write. I don’t care whether they’re 5 or 500. There are three things that are important: First, if you want to write, you need to keep an honest, unpublishable journal that nobody reads, nobody but you. Where you just put down what you think about life, what you think about things, what you think is fair and what you think is unfair. And second, you need to read. You can’t be a writer if you’re not a reader. It’s the great writers who teach us how to write. The third thing is to write. Just write a little bit every day. Even if it’s for only half an hour — write, write, write.”
– Madeleine L’Engle

 Lang heb ik getwijfeld tussen pen en papier en het glorieuze getik van mijn vingers op een computerklavier. Jaren heb ik geworsteld met de vraag of een geheim dagboekje bijhouden wel zo’n goed idee is. Ik had drie verschillende Didl-boekjes met een slotje eraan, waarin ik de zinloze bekommernissen van een tienjarige in neer kribbelde. En wanneer ik ouder werd, twijfelde ik telkens weer of ik die ene zin wel zou opschrijven. Wat als iemand dit leest?

Vanmorgen zat ik aan tafel in de woonkamer met een tasje thee en wat ontbijtgranen, te scrollen doorheen de honderden nieuwe posts op Tumblr. Wanneer deze quote plotseling tevoorschijn kwam, klikte ik meteen op de like-button. Advies voor mensen die willen schrijven, jong of oud.

Lees meer

21 oktober 2015
/

fictie // de laatste trein (2)

Gepubliceerd in Schrijven door

Het flauwe licht in het station deed de schaduwen dansen en ik zag dingen die er niet waren. Ik durfde te zweren dat ik een conciërge de hoek om zag gaan en dat ik zijn natte dweil over de grond hoorde slepen. Ik besloot om mijn hoofdtelefoon op te zetten en rustig te wachten tot mijn trein er was. Alleen zijn in een donker, griezelig stil station zorgde voor koude rillingen die langzaam langs mijn ruggengraat liepen. Te veel horrorfilms gekeken? Misschien een te levendige fantasie? Heb ik een Taylor Swift-lied op mijn iPod staan? Dat zou ongetwijfeld komaf maken met dat griezelige gevoel dat me bekroop telkens wanneer ik opkeek naar de donkere sporen en verlaten bankjes. Blank Space.

Caro, belachelijke griet dat je bent. Je zag heus geen weerspiegeling van een oud dametje in dat reclamebord en neen, je hoorde ook geen baby huilen zonet. Wat ik echter wel goed gezien had, is dat mijn iPhone nog maar voor twaalf procent levensvatbaar was. Mijn boeiende discussie met Isabel over welke acteur nu echt heel knap is en welke toch iets minder, zou zodra bruut afgebroken worden. Mijn gsm zou uitvallen en ik zou niet meer bereikbaar zijn. Geen probleem. Ik ben rustig. Lees meer

17 oktober 2015
/

beware of crimson peak

Gepubliceerd in Film door
crimson peak poster

Huiveren, bibberen en beven met een grote portie popcorn op je schoot en je sjaal lekker warm rond je heen gewikkeld.  Een ideale manier om een kille, natte oktoberavond te spenderen, toch?

Tijdens Obscure Night van Kinepolis kregen we Crimson Peak voorgeschoteld, de nieuwste horrorprent van Guillermo del Toro. Alsof  dat nog niet perfect genoeg klinkt, worden de hoofdrollen vertolkt door Tom Hiddleston (zwijmel) en Mia Wasikowska, die me in 2011 wist te betoveren in de rol van Jane Eyre. De avond belooft goed te beginnen wanneer we in het snoepwinkeltje een gigantische popcorndoos vinden, versierd met zombies en het monster van Frankenstein. De ingang van de zaal was gedecoreerd met plastic skeletten en synthetische spinnenwebben. Kippenvel kreeg ik er niet meteen van, maar mijn nieuwsgierigheid naar de film werd almaar groter. Lees meer

16 oktober 2015
/

fictie // de laatste trein (1)

Gepubliceerd in Schrijven door

De secondewijzer raakte bijna de grote, rode drie op de gigantische klok in het klaslokaal. De lucht voelde dik en zwaar aan, alsof elk deeltje zuurstof het snikhete klaslokaal had verlaten. Terwijl de dunne secondewijzer gretig doortikte, werd ik ruw uit mijn dagdroom gesleurd door mevrouw Brems, die me met haar gekende, doordringende blik aankeek en met haar dunne, lange vinger een formule aanwees op het bord. Bijna automatisch zei ik, “ik weet het niet, sorry.” Gelukkig richtte ze haar aandacht snel op iemand anders. “Oké, Caro, ik zal het nu even door de vingers zien omdat het al zo laat is. Dante, heb jij minder last van het late avonduur?” Dante wist ongetwijfeld het antwoord. Strever.

Terwijl ik mijn ergernis probeerde te bedwingen en de hevige drang om met mijn ogen te rollen onderdrukte, keek ik verbaasd naar de klok. Hoe fascinerend die secondewijzer ook was, ik had er niet op gelet hoe laat het eigenlijk was. Half tien. Nog een uur. Nog een uur uit het bewasemde raam staren, waaruit ik enkel vage straatlichten zag en af en toe een auto die bruut voorbij raasde. Op de achtergrond hoorde ik mevrouw Brems luid verkondigen dat Dante toch wel echt een voorbeeldige leerlinge is. Ongetwijfeld zit Dante nu heel zelfingenomen te glimlachen. Lees meer

14 oktober 2015
/

Tem je wilde krullen: 8 producten getest

Gepubliceerd in Advies door
de beste producten voor krullen

Eenentwintig jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat ik ze echt goed kende. En voordat ik hun grillen en hun opstandige kuren aankon en hun verzorging echt volledig onder de knie had, hield ik hen gevangen in strakke staarten en stevige vlechtjes. Ik heb het natuurlijk over mijn wilde bos krullen die ik nu niet langer gevangen moet houden met stugge rekkers of dikke spelden. De bevrijding van mijn haardos is natuurlijk niet alleen mijn verdienste, maar ook van de talloze fabrikanten die producten maken waarmee ik mijn haar de baas kan blijven.

Wat mij tevoren erg frustreerde, was dat ik, zelfs na uren scrollen op het web, geen grondige informatie kon vinden over producten die sterk genoeg zijn om opstandige krullen te bedwingen. Gebruik ik mousse, gel of crème? Welk merk is het beste en welke ingrediënten kan ik beter mijden? Ik was genoodzaakt om zelf op ontdekkingsreis te gaan tussen de rekken van Kruidvat en de heerlijke geuren van Lush. Uiteindelijk, na jaren smeren, stijlen, brushen en vloeken, heb ik een kleine selectie van producten ontdekt die ik ondertussen niet meer zou kunnen missen. Lees meer

7 oktober 2015
/

on repeat: cry baby van melanie martinez

Gepubliceerd in Muziek door
cry baby van melanie martinez album cover

Wanneer ik een nieuw album of geweldig catchy nummer ontdek, ben ik al snel helemaal verslaafd. Ik speel het dan telkens weer af tot ik de lyrics helemaal vanbuiten ken en zing ik steeds luidkeels mee. Na enkele dagen, en ongeveer vijftig keer hetzelfde nummer te beluisteren, ben ik het weer even snel beu als dat ik het ontdekt heb. En wanneer ik Cry Baby van Melanie Martinez voor het eerst beluisterde, was ik al na het eerste nummer meteen verknocht. Lees meer

2 oktober 2015
/